mutluluğun resmi

mutluluk yemek yemektir.

özgürce, dilediğini, istediğin gibi, istediğin kadar yiyebilmektir.

misal ben son 3-4 gündür hatta belki bir haftadır gece vakti -ben diyeyim 23.00 siz deyin 01.30- yemek yemelerdeyim.

pazartesi akşamı misal, annem pilavla bamya yapmış, gece gilmore girls izlerken -ki saat artık öbür günü gösteriyordu , ve ayrıca ben bamya sevmem- bir koca kase ondan yedim. üşenmeyip mikrodalgada ısıttım bile.

hele dün gece, neyseki daha erken bir saatte -23.45- yine dolapta bulduğum mantı tenceresinden bir porsiyonun biraz üzerinde bir miktar mantı yedim. o kadar ki, yine üşenmeyip üstüne tereyağ -aslında becel- kızarttım ve sumak/nane ikilisiyle -tabi bir de yoğurtla- bir güzel yedim. sonra -işte hayvanlık burda başladı zaten / şimdiye kadarki kısmı normaldi sanki eheh- bir tabak daha doldurdum kendime. bu sefer üstüne acı paprika ezmesi koydum yedim. yanında diet cola bittabi.

ve bunları yedikten 20 dk sonra yataktaydım. evet. hani yatmadan önce en geç 6 saat önce yemek yenecek zırvaları? yok! mutlu muydum bu haltları yerken? evettttt! sonsuz hem de!

hepinize tavsiye ederim.

benim hünkar beğendiyle ilk tanıştığımdaki favori cümlem "beni beğendi dolu bir mezara gömün" idi. yiyerek ölcem ya o hesap. (bu arada beğendi de ne kral yemektir hakkaten) aynı şeyi daha sonraları bir çok farklı yemek için de söylemiş olabilirim, bu onların hepsinden karışık bir ebedi istirahat yeri özlemi içinde olmadığım anlamına gelmez.


sonuç: mutluluğun resmini çiz deseler, gece yarısı yatağında oturmuş tabaklar dolusu güzel yemek yiyen ve şişmanlamayan bir ben çizerim. hiç düşünmeden.