iş durumları

yeni işime başladım pazartesi. eskisiden ayrılmak çok sancılı oldu. pek sevdiğim müdürüme hakikaten bunu isteyerek yapmadığını, şirketten hiçbir sıkıntım olmadığını ama böyle bir fırsat çıkmışken değerlendirmem gerektiğini noktalama işareti yerine "çok üzgünüm" koyarak anlattım. o da beni ne kadar çok sevdiğini (!) arkadaşlarımın düzenlendiği veda gecesine herkesten 2 saat önce gelip ben geldikten yarım saat sonra kalkarak gösterdi. çok da güzel bir veda gecesi oldu ama o gittikten sonra. herkes içme potansiyelini gösterme çabasındaydı. en son masaya getirilen ve kalkarken ödediğimiz hesapta şişenin üzerindeki fiyat etiketinin 2 katını görüverdiğimiz tekilayı shot shot içerken ayıktık herhalde. sonrasında gidilen zıplama mekanında ne kadar kaldık orada neler oldu neler bitti en ufak fikrim yok. işte ben bu yüzden üzgünüm ordan ayrıldığıma. bir daha nerden bulurum böyle zıpzıp insanları bilemiyorum.

18 ocakta ayrıldığım eski işimle 28 ocakta başladığım yeni işim arasındaki bir haftayı, 17 gece aliağa'da otelde kalmanın acısını çıkartmak için her gün sokaklarda sürterek geçirdim. istanbul kazan ben kepçe gezdim durdum. istanbuldan kastım da potansiyel alışveriş mekanlarından ibaret. kültür turizminin gönüllü elçisi olduğum sanılmasın lütfen. ama bu koca hafta bana nedense kısacık geldi. uykusuz gecelerimin ve erkenden kalkıp eski arkadaşlarla kahvaltı yapmanın etkilerini yadsıyamam. iş yapmayı özledim gerçekten. gel gör ki pazartesiden beri burda da hiçbir şey yapmadığım gibi yine sıkıntıdan patlamak üzereyim. kaşınıyorum belki ama projeye göndersinler istiyorum, yeter. meğer sandığım kadar tembel tenekelik işleyememiş hücrelerime 6 senelik üniversite hayatımda.

görseniz ilk haftam diye çok kokoşum. hatta bugün mini etek falan giydim ki hayatımda 2-3 ü geçmez. converselere geçmeden önceki son demlerim. haftaya böyle şık geleceğimi sanıyorlarsa daha çok beklerler niohahahaah