voltaren, hayatımın anlamı..

voltaren iğneyi ne kadar seviyorsun diye soracak olursanız hani bir gün denk gelir de, cevabım çok net: ona aşığım.

ön bilgi: ben doğduğumdan beri iğneden korkmam. hatta çekirdek ailemizde iğneden korkmayan tek insan da benim. öyle ki ufakken annem beni aşı olmaya götürdüğünde doktorlar hiç ağlamamamdan şüphelenip acı duygularımın gelişmediğini düşünmüşler. ama hayır. tabi ki her insan gibi bir yerim kesildiğinde canım acıyor, ama iğneden rahatsız olmuyorum. hatta aşı ya da iğne bir yana da, kan aldırmak acaip zevkli geliyor, hani için çekiliyormuş gibi böyle bir hoş oluyorum. neyse bu da başka postun konusu olsun. ne diyorduk, ha.. iğneyi severim.

tevekkeli, vücuduma sık sık saplanan gereksiz bilumum ağrıyı da eğer ağrı kesicilerin en babası apranax bile yok etmiyorsa, hiç düşünmeden ağrı kesici iğne olarak geçirmeyi tercih edebiliyorum.

bu iğneler arasında en sevdiğim de şüphesiz ki voltaren. vurulduğu yerden (öhöm.. kalça..) ayak parmaklarıma kadar inen o ince sızı, ya da kaba ete yayılırken ki yanma hissi bile bana sempatik geliyor. saatlerce popomun üstüne rahat oturamayacağımı bilsem bile, voltarenin ağrıyı, sancıyı 15-20 dakikada bıçak gibi kesişine hayranım.

bundan 1 saat önce acı içinde kıvranan huysuz bir ihtiyarken, şimdi sadece rahat oturamayan, ve yürürken bacağı azıcık sendeleyen ama mutlu, çok mutlu (hihoahaehaha) hatta histerik bir insanım.

kaldı ki iş verimim de arttı. insan iki büklüm ağrıdan geberirken bilgisayarın ekranına bile bakamıyor. oysa şimdi horon tepemesem de, kapıyı sürekli açık bırakan insanlara bile tebessümle bakabiliyorum.

ama sonra yerimden kalkıp kapıyı kapatmam gerekince, yine tüm sülalelerine sövmüyor muyum? tabi. o kadar da terbiyesiz bir insanım.

e canım voltaren de bir yere kadar, insanın terbiyesini de düzeltemez ki..