sabah işe 9.45 gibi geldim; 2 gibi de çıkmayı düşünüyorum. aslında erken çıktım evden ama denizoyla sahildeki caffé nero'da buluşup kahvaltı yaptık.. biraz ayılıp sahil yoluna vurduk kendimizi..
kadıköy-kartal arası yol hiç olmadığı kadar boştu. boş yolda araba kullanmayı sevsem de insan bir tedirgin oluyor. kıyamet sonrası bir sabah gibi, kimsecikler yok yolda.. anlamadığım, bugün resmi daireler tatil eyvallah da normal çalışan insanlara tatil yok ki? nerde bu insanlar? herkesler mi tatilde olur? off.. şirkette de koca katta 3-5 kişi var. sessiz sakin her yer.. ay aslında tam istediğim şeymiş tüm bayram boyunca. kafamı duvarlara vurasım var daha önceki günlerde işe gelmeyi akıl edemediğim için. kıvrılır uyurdum bir kenarda ne güzel.. film fln izler kendime gelirdim.
bir sonraki bayramda ahanda buraya yazıyorum kimse beni burda tutamaz. açığa alınmış biletim eğer halen duruyor olursa çeker giderim hamburg gidiş berlin dönüş çıkamadığım şu meşhuuur tatilime. ozana da uğrarım.. ama temelde yalnız olasım var. yalnız başıma gezesim. kimseyi beklemeyesim, sevdiğim yerleri ve insanları göresim.. yalnız başıma bir tatile gitmeyeli çok oldu. düşününce aslında ben hiç tam anlamıyla yalnız kalmadım. almanyada yaşarken genel anlamda yalnızdım evet ama kızlar vardı hep, ev arkadaşlarım vardı. bir seferinde tek başıma berline gitmiştim sadece.. metronun her durağında inip 100mt yarıçapındaki alanı taradığımı, ve içimin kondüktöre yakalanma riski dışında hep huzur oldu olduğunu hatırlıyorum..
~20 yaşında yurtdışında bir dönem yalnız yaşamak.. çocuğum olsa ben de onu gönderir miyim bu kadar erken yaşta bilmiyorum.. benim kadar akıllı uslu olabilir mi =P gerçi kendi çocuğumun olacağı ve onun 20li yaşlarını görebileceğim bir dönemi şu an hayal edemiyorum.. hiç olmayacakmış gibi geliyor.. belki hızlı yaşa genç öl düsturunu benimsemişimdir içten içe, hiçbir zaman bir ailem olmaz ve 40 gibi bir trafik kazasında mefta olurum. yok yok depresif değilim, hayatın gerçekleri bunlar. uzun süreli hayaller kurmak güzel ama önümüzde ne olduğunu, ne olacağını hiçbir zaman bilemeyeceğimiz gerçeğini değiştirmiyor bu.. yarın bile burda olmama ihtimalimiz var sonuçta... 1 haftadan fazla yazmazsam anlarsınız. kip maymun cennetine gitti dersiniz.
depresifleşmeden önce ne diyordum? kendi başıma kalasım ve dinlenesim var. uzak diyarlarda ki bir ülkede, dilini bilip de bilmiyormuş gibi yapmak, turistin allahı olmak istiyorum. bir de çok param olsun istiyorum ama o yalan olacak galiba.. hayaller hayaller..
15 günün acısını bu haftasonu çıkarıp hiç uyumadığım kadar uyuyacağım. elleşmeyin bana. kip is out of order.
kadıköy-kartal arası yol hiç olmadığı kadar boştu. boş yolda araba kullanmayı sevsem de insan bir tedirgin oluyor. kıyamet sonrası bir sabah gibi, kimsecikler yok yolda.. anlamadığım, bugün resmi daireler tatil eyvallah da normal çalışan insanlara tatil yok ki? nerde bu insanlar? herkesler mi tatilde olur? off.. şirkette de koca katta 3-5 kişi var. sessiz sakin her yer.. ay aslında tam istediğim şeymiş tüm bayram boyunca. kafamı duvarlara vurasım var daha önceki günlerde işe gelmeyi akıl edemediğim için. kıvrılır uyurdum bir kenarda ne güzel.. film fln izler kendime gelirdim.
bir sonraki bayramda ahanda buraya yazıyorum kimse beni burda tutamaz. açığa alınmış biletim eğer halen duruyor olursa çeker giderim hamburg gidiş berlin dönüş çıkamadığım şu meşhuuur tatilime. ozana da uğrarım.. ama temelde yalnız olasım var. yalnız başıma gezesim. kimseyi beklemeyesim, sevdiğim yerleri ve insanları göresim.. yalnız başıma bir tatile gitmeyeli çok oldu. düşününce aslında ben hiç tam anlamıyla yalnız kalmadım. almanyada yaşarken genel anlamda yalnızdım evet ama kızlar vardı hep, ev arkadaşlarım vardı. bir seferinde tek başıma berline gitmiştim sadece.. metronun her durağında inip 100mt yarıçapındaki alanı taradığımı, ve içimin kondüktöre yakalanma riski dışında hep huzur oldu olduğunu hatırlıyorum..
~20 yaşında yurtdışında bir dönem yalnız yaşamak.. çocuğum olsa ben de onu gönderir miyim bu kadar erken yaşta bilmiyorum.. benim kadar akıllı uslu olabilir mi =P gerçi kendi çocuğumun olacağı ve onun 20li yaşlarını görebileceğim bir dönemi şu an hayal edemiyorum.. hiç olmayacakmış gibi geliyor.. belki hızlı yaşa genç öl düsturunu benimsemişimdir içten içe, hiçbir zaman bir ailem olmaz ve 40 gibi bir trafik kazasında mefta olurum. yok yok depresif değilim, hayatın gerçekleri bunlar. uzun süreli hayaller kurmak güzel ama önümüzde ne olduğunu, ne olacağını hiçbir zaman bilemeyeceğimiz gerçeğini değiştirmiyor bu.. yarın bile burda olmama ihtimalimiz var sonuçta... 1 haftadan fazla yazmazsam anlarsınız. kip maymun cennetine gitti dersiniz.
depresifleşmeden önce ne diyordum? kendi başıma kalasım ve dinlenesim var. uzak diyarlarda ki bir ülkede, dilini bilip de bilmiyormuş gibi yapmak, turistin allahı olmak istiyorum. bir de çok param olsun istiyorum ama o yalan olacak galiba.. hayaller hayaller..
15 günün acısını bu haftasonu çıkarıp hiç uyumadığım kadar uyuyacağım. elleşmeyin bana. kip is out of order.
No comments:
Post a Comment